Afzwaaiende Wiegman: ‘Jaarsalaris van een half miljoen bij Engeland? Je moet niet alles geloven’

2

0 user and 2 guests have thanked.

 Sarina Wiegman (51) is aan haar laatste maanden als bondscoach van de Leeuwinnen bezig. De succestrainer wordt na de Olympische Spelen coach van de Engelse voetbalvrouwen. Een interview over onzekerheid, succes, haar gezin en de offers die ze bracht op weg naar het heden.

De pompoensoep uit de keuken van de KNVB-campus smaakt haar prima. De bossen van Zeist, sinds 2014 haar werkplek, voelen sowieso goed voor Sarina Wiegman. Een plek waar het de vrouwelijke internationals van Oranje aan weinig ontbreekt. Vanuit haar werkkamer – er wacht weer een interlandperiode – kan Wiegman de beeldentuin zien met alle grootheden van het Nederlandse voetbal. Haar eigen standbeeld komt er ook, als bewijs voor bewezen diensten.

Hoe uitstekend de plek ook in Zeist, na de zomer komt Wiegman als bondscoach van de Engelse vrouwen in een andere wereld terecht. Het St. George’s Park National Football Centre van Engeland, nabij Birmingham, is de overtreffende trap van Zeist. 27 biljartlakens van velden, hypermoderne zwembaden, gyms met de meest geavanceerde foefjes, een Hilton-hotel. Wiegman lacht voorzichtig: ,,Ik heb de foto’s gezien, ja. Het is bizar mooi. Ik ben er vanwege corona alleen nog niet geweest. Al het contact met de Engelse bond is tot dusver via telefoon en videoverbindingen gegaan.’’

Je gaat werken voor de FA, de oudste en meest vooraanstaande voetbalbond ter wereld. Je leeft een droom?
Sarina Wiegman: ,,Het is nooit een droom geweest, omdat ik het nooit voor mogelijk heb gehouden. Een droom voor mij persoonlijk was om toernooien mee te maken met Oranje. Om de Olympische Spelen te halen. Vroeger dacht ik echt: dat is voor Nederland onmogelijk. Maar dat hebben we toch bereikt. Bondscoach van Engeland worden? Ik heb er jaren gewoon niet aan gedacht. Dankzij het succes met Oranje worden we gezien. De speelsters en ik ook. Maar ik wilde lange tijd helemaal niet weg. Pas onderweg ga je denken: Goh, wat zou er nog meer zijn? Dan komen er wat partijen die interesse tonen, maar eigenlijk ging ik gewoon onverstoorbaar verder bij Oranje. Zoals ik dat de komende maanden ook doe. Bij Engeland had ik wel een wow-gevoel. En dat ging ook niet weg.’’

 
In 2019, vlak na de WK-finale, werd je gepolst om coach van de Verenigde Staten te worden. Het beloofde voetballand. Dat moest toch ook een wow-gevoel geven? ,,Ik was toen nog niet zo lang bondscoach van Oranje. En naar Amerika ga je niet even heen en weer, hè. Ik ben superfanatiek en gepassioneerd. Maar ik zag mezelf daar niet zitten zonder mijn gezin. Hoe mooi het sportief misschien was.’’

Als 19-jarige, 32 jaar geleden, vertrok je wél naar de Verenigde Staten. Een ander voetbaluniversum. Toen had je niet kunnen bedenken waar je nu staat?
,,Ik voelde me in Nederland niet begrepen. In die tijd sloot het vrouwenvoetbal in Nederland zó niet aan bij mijn beleving. Daar vond ik het wél. Dagelijks trainen, krachtprogramma’s. Na een jaar ging ik terug. Ik had toen al verkering met mijn huidige man. Mede daarom wilde ik terug naar Nederland. Ik stapte het vliegtuig in en dacht: Wat zou het mooi zijn als we zoiets in Nederland voor elkaar krijgen. Nu denk ik: Kicken dat het gelukt is. Ik vond het doodeng hoor, om hier alles achter te laten. Zat ik daar als tiener in mijn eentje. Was niet altijd even makkelijk. Maar ik heb er geleerd te dromen.’’

e Engelse bond staat bekend om de uitstekende voorwaarden. Ook financieel gezien. Een jaarsalaris van een half miljoen lezen we in de Engelse media?
,,Je moet niet alles geloven.’’

 

Ik bedoel meer: toen je zelf in Oranje speelde (104 interlands), wisten veel mensen niet eens van het bestaan af. En kijk nu.
,,Ik heb altijd mijn hart gevolgd. Dat is met voetbal bezig zijn. Dat heeft toen geld gekost. Toen ik in 2007 als coach bij de ADO-vrouwen begon, stapte ik uit het onderwijs als gymjuf en leverde ik salaris in. Mijn man gaf zijn baan op als leidinggevende van een school. Hij ging weer les geven zodat ons gezin kon blijven draaien. Dan kon hij bij onze dochters zijn als ik naar ADO ging. We hebben opofferingen gedaan om te doen wat ik het allermooiste vond. Nooit heb ik keuzes gemaakt op basis van salaris. Onze sport is enorm gegroeid en de salarissen zijn meegegroeid. Dat is hartstikke fijn, maar is voor mij verre van doorslaggevend. Dat zal het ook nooit worden.’’

Je kinderen zijn inmiddels een stuk ouder. Je gaat zonder hen naar Engeland. Hoe moeilijk is dat voor een moeder?
,,Daar hebben we binnen het gezin heel goed over gesproken. Marten en de meiden blijven in Nederland wonen. Ik ga sowieso het eerste jaar heen en weer reizen. Met een paar vaste stekjes in Engeland. Kijken hoe dat bevalt. Ik ben daar toch veel aan het reizen. Dan heeft het voor mijn gezin weinig zin om in Engeland te gaan wonen. Marten heeft zijn eigen dingen. Mijn oudste dochter Sacha van 19 studeert Econometrie aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam. Lauren van 17 hoopt dit jaar haar havodiploma te halen. Ze voetbalt in de jeugd van ADO. Zij hebben recht op hun eigen dingen. Voor mij geldt: als het thuis loopt, voel ik me goed. Volgens mij zijn we aardig op weg.’’

Sarina Wiegman juichend als bondscoach, een beeld dat de afgelopen jaren veelvuldig zichtbaar was.
 

Ben je er al volledig aan gewend dat je een BN’er bent?
,,Ik laat me nog weleens verrassen. Als ik vorig jaar naar een wedstrijd van mijn dochter reed, besefte ik soms pas op de parkeerplaats dat mensen me herkennen. Voordat ik bij het veld was, was het dan al rust. Maar eigenlijk valt het allemaal reuze mee. Ik ervaar het niet als een last. Met vakantie houd ik er wel rekening mee. Vroeger gingen we altijd naar een camping, vonden we heerlijk. Maar een vakantie met veel Nederlanders in de buurt vind ik nu niet prettig. Nu kiezen we wat stillere plekken. Komen we ook wel weer uit.’’

In hoeverre ben je veranderd de afgelopen jaren?
,,In de kern ben ik nog steeds dezelfde persoon. Al ben ik wel wijzer geworden. Door de prestaties ben ik wat meer ontspannen. Ik heb meer zelfvertrouwen. Al zul je mij nooit hoog van de toren horen blazen. Ik ben een ervaren coach geworden. Ik kies mijn strijdjes. Laat meer dingen los. Je kunt niet overal controle over hebben. Dat wilde ik vroeger wel.’’

Een verslaggever die je meemaakte toen je zelf nog speelde, zei: die vrouw is altijd zo serieus. Té.
,,Haha, ja. Ik kan me dat wel voorstellen. In die periode was ik heel onrustig, onzeker en perfectionistisch. Dat laatste ben ik nog steeds, maar ik vergaf mezelf toen geen fouten. Alles stond voor mij in het teken van voetbal. Ik was bloedfanatiek en dat paste niet altijd in de omgeving. Ik vond niet altijd gelijkgestemden en dat vond ik moeilijk. Ontspannen, dat heb ik moeten leren. Toen zeiden ze ook vaak: wat kijk je lelijk. Zo kijk ik gewoon, niks aan de hand. Tijdens mijn eerste jaar als coach van ADO heb ik op dat vlak veel geleerd. Voor mijn gevoel stond ik er toen behoorlijk alleen voor. Ik moest een selectie managen. Er heerste toen de sfeer dat je niet te veel moest willen in het vrouwenvoetbal. Terwijl ik juist heel veel wilde. Daar ben ik wel mee aan de slag gegaan, want ik dacht soms: als dit zo doorgaat, ben ik over een jaar geen coach meer. Het was niet het leukste jaar, maar wel ontzettend leerzaam.’’

Vroeger gingen we altijd naar een camping. Vonden we heerlijk. Maar een vakantie met veel Nederlan­ders in de buurt vind ik nu niet prettig.

Sarina Wiegman

Nooit miste Wiegman als coach van één van haar teams een wedstrijd. Tot afgelopen november, toen Oranje oefende tegen de Verenigde Staten. Op de dag van de wedstrijd kreeg Wiegman slecht nieuws over haar zwager Rob, de man van haar zus. Hij had eerder een zwaar verkeersongeluk gehad. Eenmaal thuis werd hij getroffen door een bacteriële infectie. Met spoed werd hij opgenomen op de intensive care.

Dan is voetbal plots héél relatief.
,,Soms voel je: ik moet er direct zijn. Dat was nu. Ik heb mijn spullen gepakt en ben direct naar het huis van mijn zus gegaan. De situatie was zo slecht, dat het zelfs over had kunnen zijn. Toen ik aankwam, was mijn zus bij hem in het ziekenhuis. Hun twee zoons waren natuurlijk in paniek. Ik besloot om in hun huis te blijven wonen totdat hij buiten levensgevaar zou zijn. Die avond dat Nederland speelde, zaten we thuis te wachten op nieuws uit het ziekenhuis. Dat was echt heel gek. Door de spanning kan ik me ook niet alles meer herinneren. We hebben de televisie maar aangezet op Oranje. Ook om de tijd te doden. Inmiddels gaat het relatief goed met hem. De artsen noemen hem een medisch wonder. Dan beginnen we het jaar toch ook weer goed.’’

Sarina Wiegman met Lieke Martens, die mede dankzij haar goede prestaties voor de Leeuwinnen een transfer naar FC Barcelona verdiende.
 

Een jaar dat ook mooi moet eindigen. Met succes op de Spelen. Wat heeft je altijd zo gefascineerd aan de vijf ringen?
,,Ik vind grote toernooien sowieso mooi. De Spelen ook zeker. Dat was onmogelijk toen ik zelf voetbalde. Nu was het ook zwaar om te bereiken. Bij de beste drie landen van Europa horen, is niet zo vanzelfsprekend. Maar wat me fascineert: dat Team NL-gevoel. Dat vind ik zo gaaf. Bij de Olympische Spelen denk ik aan Ellen van Langen die in 1992 goud won op de 800 meter. Heel het land op zijn kop. Ik zie Joop Alberda nog rondjes rennen in 1996 na de titel van de volleyballers. Het olympische gevoel. Al moeten wij dat ook temperen. Zeker in tijden van corona zal het anders zijn. Misschien wel afgezonderd en saai. Maar we hebben een missie.’’

Is dat moeilijk als je al veel succes hebt behaald?
,,De verwachtingen zijn anders. Maar daar hebben we al jaren mee te maken. Al na het gewonnen EK van 2017. De wereld is wel veranderd. Het mentale aspect is nog belangrijker. Corona doet wel wat met mensen. Je hebt prachtverhalen van speelsters in het buitenland. Maar sommigen zitten daar ook helemaal alleen, hè. En bij Oranje zitten de speelsters in een bubbel. Familiebezoek zit er niet in. Dat verdient aandacht en is niet zo eenvoudig. Wij zijn natuurlijk wel heel blij dat we überhaupt mogen voetballen. Dat voorrecht voel ik wel.’’

Je zou kunnen stellen dat dit een soort afscheidsinterview is. Voelt dat ook zo?
,,Nou, dat doe ik wel na de Spelen. Maar inderdaad: dit is het begin van de laatste rit met een heel belangrijke stip aan de horizon. Iedereen moet op die kar. Volle bak gas geven. En met een knaller afsluiten. Dat zou me heel veel voldoening geven.’’

Sarina Wiegman, nog maar een paar maanden bondscoach van de Leeuwinnen.
 Sarina Wiegman, nog maar een paar maanden bondscoach van de Leeuwinnen

AD

Tags: OranjeLeeuwinnen

Comments powered by CComment

SJ Xmas