save the vid

Let the video load or reload the video. It can take a couple of seconds or minutes.

Depending of your internet connection.Be patient.

We do not use cookies or anything to track our visitors. The 'videohosts' do.
That's why we advise you to use something like MALWAREBYTES or similar besides the free adblockers extensions for your browser.
To enjoy carefree sharing.

If the video is from MixDrop videohost, you recognize it by the green play icon, then play the vid and click right at your mouse and you save the video as.

Karen Danczuk sunbathes topless and flirts with female fan after coming out as bisexual

Karen Danczuk

Continue Reading

Lily Tomlin Sells Weed Out of Her Dressing Room on ‘Jimmy Kimmel Live’

Lily Tomlin

Before making her appearance on Jimmy Kimmel Live, Lily Tomlin set up shop in her dressing room… a medicinal marijuana shop that is. It’s definitely the type of shenanigan that her peyote-sipping character “Frankie” would pull. She might have gotten Jimmy’s band stoned… and his cameramen. C’mon Jimmy, be cool about it.

Welcome to the House of Fun- a live-action show whose target audience is young kids of lesbian and gay households

Tammy Stoner and her production company, Pink Pea, have blazed a new trail in television programming for children with Dottie’s Magic Pockets. It’s a live-action show whose target audience is young kids of lesbian and gay households, although I can’t imagine any kid not getting a supreme kick out of the enchanting program. And it packs a terrific educational punch.

In its own words, Pink Pea is “an independent production company dedicated to creating programming that represents the fabulous diversity of nontraditional families.” Stoner says that she didn’t need to look any further than her own home to come up with the premise of the show. “When we were in early development of Pink Pea, the production company for Dottie’s Magic Pockets, my ex-partner and I were looking at schools for our son, so that transition process—me having been a stay-at-home mom—was on my mind. At home, he and I had spent hours creating imaginary characters with sock puppets, some of whom inspired the puppets you see in the show today.”

They’ve more than hit the mark with Dottie’s Magic Pockets, but not without fighting some uphill battles. “We started this as an independent company in order to maintain creative control, but the downside—and the most challenging aspect during this launch period—has been reaching the kids without major distribution. But once we reach them, they love it, so that motivates us to continue promoting and building relationships with LGBT centers and other organizations to get the word out,” says Stoner.

Pink Pea has produced a hip and zippy show that overflows with imagination, using a zany cast of live characters interspersed with funky animation. I watched two episodes of it, “Doing the Flower,” and “Beet Beat,” and both were blithe forays into Dottie’s world of fun and learning with a set that’s an irresistible cross between Pee Wee’s Playhouse and a kaleidoscopic shopping spree at Urban Outfitters.

Dottie conjures up a batch of friends, and we are introduced to each one. James the Flower is a well-to-do French daisy, complete with the appropriate accent and a cup of tea. Randal the Beaver wears John Lennon-style glasses, and though he’s sweetly naïve he also appreciates a good hug. Motilda the Mouse is a real firecracker and a devoted friend to all. Wally the Wall is always available to help out, and he looks fantastic in his purple fun fur. That leaves my favorite friend of Dottie’s, Uncanny the Singing Can. Everything she says is done very operatically, and for a little can confined to the mantle, her presence is far-reaching.

In the center of it all is Dottie, keenly portrayed by Jen Plante. “The character of Dottie herself was inspired by the wacky sensibility and abilities of the actress who plays Dottie,” explains Stoner. Plante’s Dottie is an effervescent woman who is both high-spirited and down-to-earth. (Oh, and as an added bonus to grown-up viewers, Dottie’s a hottie.)

Stoner is not just the CEO of Pink Pea; she also created the concept, wrote the scripts, worked on the Claymation and wrote many of the songs you’ll hear on Dottie’s Magic Pockets. She got some help from Pink Pea’s creative director Wayne DeSelle, director/editor Andrea Maxwell and producer Kathleen Latlip.

Stoner is pleased with the feedback about the show. “[It’s] incredible. Our biggest surprise was the fabulous reaction from mainstream, traditional families, whose support has equaled the nontraditional families in the LGBT community.” She’s also thrilled with how the kids, the most important viewers, have responded: “The reaction from the children has been the most rewarding by far. A little girl in Georgia turned to her mom after seeing Dottie’s Magic Pockets and said, ‘That little boy has two mommies, just like me!’ When our producer, Kathleen Latlip, heard that, she cried. It’s also especially exciting to see the way all children—from both traditional and nontraditional families—respond to Dottie’s gentle wackiness. We really feel like we are helping to create a more compassionate tomorrow for the children of today.”


Continue Reading

Happy Birthday, Annie Oakley

Annie Oakley, voluit Phoebe Anne Oakley Moses, was een Amerikaans scherpschutter. Oakley was een rechtshandige schutter die deelnam in de show van Buffalo Bill, samen met onder andere Sitting Bull.

Geboren: 13 augustus 1860, Patterson Township, Ohio, Verenigde Staten
Overleden: 3 november 1926, Greenville, Ohio, Verenigde Staten
Echtgenoot: Frank E. Butler (geh. 1876–1926)
Films: Annie Oakley
Ouders: Susan Wise Moses, Jacob Moses
Broers/zussen: Emily Brumbaugh, Sarah Ellen Mosey

Annie Oakley (born Phoebe Ann Mosey; August 13, 1860 – November 3, 1926) was an American sharpshooter and exhibition shooter. Her "amazing talent" led to a starring role in Buffalo Bill's Wild West show. Her timely rise to fame allowed her to become one of the first American women to be a "superstar". Oakley also was variously known as "Miss Annie Oakley", "Little Sure Shot", "Little Miss Sure Shot", "Watanya Cicilla", "Phoebe Anne Oakley", "Mrs. Annie Oakley", "Mrs. Annie Butler", and "Mrs. Frank Butler". Her death certificate gives her name as "Annie Oakley Butler".

Annie Oakley, a European shooting star Sequence from ANNIE OAKLEY.

(60 min. PBS American Experience, 2006). Produced and directed by Riva Freifeld. Writer: Ken Chowder. Camera: Joel .

This beautiful children’s book with a trans teddy is incredibly moving

Teddy comes out as trans in the heartwarming story

A new children’s book is being produced, which explores issues faced by transgender people.

Inspired after her father came out as trans, Jessica Walton created ‘Teddy: a book about being yourself, and being a good friend!’.


Teddy is sad, and Errol can’t work out why!


The book, now almost fully funded on Kickstarter, explores the story of Teddy, later known as Tilly, and her transition.

It explores friendship dynamics, as Tilly comes out to the people around her.

The Australian author writes on the page that she was able to find many books with gay parents, but not many with trans or genderfluid characters.


Errol is relieved that nothing is wrong. ‘I’ll always be your friend!’ he tells Teddy.

She said: “We felt that there must be more families out there with transgender grandparents, parents, aunts and uncles, siblings, cousins and friends who would appreciate a gentle, positive story with a transgender character.”


The book tells a story of friendship and coming out

In an inspiring way, the book hopes to introduce trans issues in a gentle way.

One line from the book reads: “Errol calls his cousin Ava. When Ava meets them at the park, she greets Teddy as Thomas. Errol explains that Teddy is a girl, and introduces her as Tilly. ‘What a lovely name!’ says Ava, ‘Let’s go and play!’ The three of them have fun at the park together.”

Spoiler alert – the book ends with Errol and Tilly going on as normal – showing they are still the best of friends and that nothing has changed.


Continue Reading

Are you confused about lesbian sex? - “That’s why at the end of Vagina, I say, ‘Fuck you."

Vagina Is the Warmest Color is the anthropomorphized giant vagina lesbian coming-of-age story you didn’t know you needed.

Are you confused about lesbian sex? Have you ever wondered whether size matters to lesbians? Are you convinced French people are better at sex?

Well, the lesbian sex scene in the short film Vagina Is the Warmest Color will not answer your questions. It features a lovelorn vagina played by director Anna Margarita “La Chocha” Albelo (“la chocha in Cuban means vagina,” she explained) and it has to be seen (below) to be understood.

Sitting at a café in Hollywood, Albelo said her short was meant both to promote her feature, Who’s Afraid of Vagina Wolf?, and to critique the 2013 Palme d’Or winner Blue Is the Warmest Color. She was thrilled to see a lesbian love story getting so much attention, but nonetheless disappointed that the object of all this attention was another film about lesbian misery. “That’s why at the end of Vagina, I say, ‘Fuck you.’”

In her 12-minute comedy, she made the sex scene nearly two minutes, patterned after the very, very long sex scenes in the widely celebrated lesbian drama, which Albelo called “ridiculous” and characterized as “flopping and flipping and smacking.”

She was surprised that much of the outrage in the lesbian community focused more on the presence of scissoring in Blue than on the nature of the scenes, which Albelo found exploitive. Some said the sex wasn’t realistic. “I guess younger generations are not enjoying vagina-vagina, but not where I go,” she said.

That’s exemplary of a larger shift in lesbian culture that Albelo has witnessed: As physical lesbian spaces disappear, there is less interaction between queer women of different age groups, and the culture is, in a way, eroding.

People have asked her multiple times if there is still a need for gay and lesbian film festivals where her work is making the rounds, as though LGBT people don’t have a distinct culture. “Now we’re really just like anybody else,” she said; you can be a lesbian without knowing Gertrude Stein or the film Go Fish, which was co-written by her friend Guinevere Turner, one of the stars of Who’s Afraid of Vagina Wolf?

That feature is another contribution to the lesbian culture in which Albelo is embedded. It’s a midlife crisis love story loosely based on her life and featuring the giant vagina costume — an anatomically correct giant vagina costume, but a “Disney, kinder, gentler, fun vagina,” the director said, with ruffles and pockets behind the labia for cigarettes and keys. The commitment to vagina realism for the costume she wore prompted some sobering questions: “A lot of people are like, ‘Where’s the clitoris?’ I’m like, HELLO? Now I understand why women have always had so much trouble having orgasm, because even you don’t know where the fucking clitoris is. It’s my FACE.”

In public places, the vagina elicits stranger responses: When Albelo went to a parade in the costume to promote her movie, she had “never been so manhandled” — people wanted to take photos with her, touch her labia, and even lick the vagina, which was gross to her because it’s not the cleanest.

“I have dry-cleaned it, and sometimes with strange looks and almost resistance from dry-cleaning places,” she said. “My mom was like, ‘Anni, you need to wash that vagina.’ That’s all she would say. She’s like, ‘How many people touch your vagina?!"




Mil Colores bestaat 15 jaar in 2015!

Mil Colores bestaat 15 jaar in 2015.

Vijftien jaar van bijzondere en sfeervolle feesten met prachtige optredens, lekker eten, mooie kunst, en fantastische dansmuziek. Vijftien jaar met heel veel bekende en onbekende bezoeksters en mooie ontmoetingen in een warme sfeer. Dat willen we groots vieren met jullie als onze bezoeksters met een aantal bijzondere activiteiten.

Een van de feestelijke activiteiten is de dialoog die we met jullie willen aangaan tijdens de workshop MOET LIEFDE EEN NAAM HEBBEN? Zaterdag 29 augustus 13.00 – 15.00 uur VEC (Vrouwen Empowerment Centrum) Bijlmerdreef 1289 Amsterdam Zuid Oost.

Waarom deze titel?

In het leven van lesbiënnes, biseksuele en transgender vrouwen is het gebruik dat wij moeten of willen benoemen hoe wij en met wie wij graag leven. Ons ‘anders’ zijn dan het overgrote heteroseksuele deel van de maatschappij veroorzaakt dat, omdat onze voorkeur niet vanzelfsprekend is.

  •  Stel jij zegt: ‘Ik ben lesbisch’. En iemand vraagt jou: Wat is lesbisch eigenlijk? Wanneer ben jij lesbisch naar jouw idee? Wat is dan je antwoord? Moet jouw liefde een naam hebben?
  •  Stel je zegt: ‘Ik ben biseksueel.’ Wat is dat, vraagt men. Jij antwoordt:’Ik val zowel op mannen als vrouwen. Moet jouw liefde een naam hebben’ Is dat een geruststelling voor jou of voor die ander omdat je er (het hetero gedeelte van de maatschappij) toch een beetje bij hoort?
  •  Stel je vertelt: ‘Ik ben transgender.’ En je legt op iemands vraag uit: ‘ Ik heb gekozen voor een ander geslacht. Moet jouw liefde de naam lesbisch, gay, biseksueel of hetero krijgen of is het helemaal niet belangrijk?

Tijdens de workshop verkennen we deze en meer vragen en dilemma’s met elkaar.

De workshop wordt verzorgd door Mil Colores zelf. Alle vrouwen zijn welkom. Aanmelden op

'Tuinbroekpot? Ik vind het een compliment'


Irene Hemelaar (1969) is directeur van ProGay, de organisator van de Gay Pride. In oktober spreekt ze de Verenigde Naties in New York toe over mensenrechten van LBTI-vrouwen. Vandaag is de Canal Parade.

Osdorp "Tuinstad. Dat is dan de eerste gedachte. Opgroeien in Osdorp is vrijheid. In je eentje met de fiets naar school, vanaf de derde klas al. Varen op de Sloterplas, in je eentje in een rubberboot. Fikkie stoken op de eilanden. Een zonnige jeugd." Hemelaar "Dank je, ik vind Hemelaar ook mooi bedacht. Hemel-Aarde. En dan je kind Vrede noemen. Vrede op hemel en aarde. Nou, ik doe mijn best, hoor mensen." Canal Parade "Het mooiste, grootste, meest zichtbare feest waarin de diversiteit van de hele LHBTI-community - ik gooi de term er gewoon weer in - zichtbaar wordt. Tachtig boten: het maximum. In 2008 was de eerste loting nodig en in dat najaar ben ik in het bestuur gekomen. Nee, geen enorme puinhoop. Een organisatie in ontwikkeling. We hebben alle kennis bij elkaar gebundeld en dat is uitgelopen op ProGay. Allemaal vrijwilligers die heel hard werken. Het klopt, er waren in die tijd veel catfights. Toen ik in 2014 werd genomineerd voor Amsterdammer van het Jaar, hadden we net als werkorganisatie tegen het bestuur gezegd: wij gaan verder zonder jullie. Ik werd genomineerd omdat er door mij weer vrede op aarde was."

Amsterdam Pride
"Gaaf! Ik vind die naam, als directeur LHBTI-emancipatie, te gek, want dan kan iedereen zich thuis voelen in de Pride. Beter dan in Gay Pride, want een gay is een homo-man. Het gaat om LHBTI: lesbienne, homo, bi, trans of interseks. Gay is dus niet afdoende. In andere belangrijke steden in de wereld heet het ook Pride Toronto, London Pride. Zodra je het woord Pride benoemt in combinatie met een stad, gaat het dus niet over trots op je stad, maar écht over LHBTIQAA Pride."

"Dus interseks zit erbij. En queer. De A van aseksueel en er is nog een a... van ally! Alliantiepartner. Die vindt dat iedereen moet kunnen houden van wie hij wil. De cis-geboren heteroseksuelen dus. Cis? Dat is het tegenovergestelde van trans. Om onderscheid te maken tussen transpersonen, die een transitie doormaken zodat ze in het lichaam komen waarin ze zich thuis voelen, en mensen die zijn geboren in het juiste

biologische lichaam - cis en trans. Jahaa, je leert zó veel met mij! En we zijn nog geen tien minuten aan het praten!" "Klopt, voor de buitenstaander is het niet meer te volgen, maar belangrijk is: willen we leven in een wereld waarin iedereen zichzelf kan zijn? Kijk, als je LHBT zegt, beginnen mensen al moeilijk te zuchten. Niemand zucht als je zegt: KNVB. Niemand! Het klinkt hetzelfde. LHBT, KNVB. Maar niemand gaat zuchten. Dus het heeft ook iets van, ja, gemakzucht."

"Ik kan me vaag iets herinneren van een catfight. Ik was een tuinbroekenmevrouw met piknijd, ja.. Ja. O ja, de Rotterdamboot in 2013. Een meneer die mij nog nooit in het echt heeft gezien. Dat is een herinnering inderdaad. Heel jammer dat het zo is gelopen. Het was een partij die een wildcard had gekregen en die besloot toen met die wildcard in de categorie te gaan zitten van kleine ideële organisaties. Dat kon niet, en toen werd hij nijdig en maakte hij van mij een tuinbroekpot, waar ik overigens zeer trots op zou zijn, als ik het zou zijn geweest. Een tuinbroekpot is een stevige vrouw die haar vrouwtje weet te staan en haar eigen leven creëert. Ik vind het een compliment."

"Ja! Ben ik. De Amerikaanse consul, Randy Berry, heeft mij eens geïntroduceerd als: 'Er is niemand die zo graag met zichzelf op de foto gaat als onze volgende spreker. Mag ik u presenteren: the queen of selfies, Irene Hemelaar.' De hele zaal wilde daarna een selfie met me. Op dagen als nu, tijdens de Pride, zijn het er
zeker vijf per dag, maar soms zijn het er ook maar vijf in een week, hoor. Maar soms op één avond ook acht, zeker als ik er goed uitzie. Ik heb het gewoon gecultiveerd, als dingetje. Wij gaan er zo direct ook eentje maken!"

Een jas
"Een jas? Nou, ik heb er inmiddels weer heel veel aangegeten, dat is wel jammer. Ik ben in totaal 38 kilo kwijt geweest en ik denk dat het nu 28 is. Ik pas mijn kleren over het algemeen nog net, maar er moet niet veel gebeuren of ik moet weer on the wagon, aan de slag!" In totaal heb ik er een jaar en negen maanden over gedaan. Het moest, want ik zakte gewoon letterlijk door mijn enkels. Ik heb me niet lelijk gevoeld of heel zwaar, maar op het moment dat je dan een stuk slanker

bent en oude foto's ziet, dan denk je toch: wow, wat was ik zwaar! Ik heb het gedaan met de weightwatchers en ik moet weer een paar keer naar de cursus. Dat helpt. De juf die je dan eigenlijk weer met de haren erbij sleept, dat je weer weet: o ja, zo ging dat ook alweer. In plaats van: honger - eten - lekker."

Bennie "Bennie!!
Bennie is mijn konijntje. Mijn jonkie. Mijn schattepatje. Mijn asielkindje. Hij is bijna acht, dus hij is echt een oude man aan het worden. Hij staat minstens één keer per week op een selfie, maar de poes is écht heel fotogeniek, dus die staat bijna dagelijks op de foto."

"Ik ben opgegroeid met konijnen. Flappie is ook mijn jeugd. Ik kwam thuis en mijn vader was het konijnenhok aan het schoonmaken. Ik zei: 'Pap, waar zijn Truu en Truu-truu?' 'Kijk maar op het aanrecht.' Daar lagen twee gestroopte dingetjes in een wasteil. Ik was negen, of tien."

"Ik ben opgegroeid met konijnen. Flappie is ook mijn jeugd. Ik kwam thuis en mijn vader was het konijnenhok aan het schoonmaken. Ik zei: 'Pap, waar zijn Truu en Truu-truu?' 'Kijk maar op het aanrecht.' Daar lagen twee gestroopte dingetjes in een wasteil. Ik was negen, of tien."

"Het meest dramatische verhaal was dat mijn oudere broer een jonge gans, die naast zijn dode moeder in de Sloterplas zwom, mee naar huis had genomen. Dus die zat in het konijnenhok. Op een gegeven moment was Fonsie volwassen en heeft mijn vader hem teruggezet bij de ganzen. Elke zondagmiddag gingen we wandelen in het Sloterpark en dan gingen we altijd even zwaaien naar Fonsie. Jaren. Ik denk dat ik al 24 of 25 jaar was toen mij werd verteld dat we Fonsie toch echt hebben opgegeten."

"Mijn stamkroeg, en sinds tien jaar verzorg ik er elke tweede zondag van de maand de Meezing. Ik wilde daar een zangworkshop geven, maar die vrouwen vonden er niks aan. Ze wilden niet meerstemmig zingen, ze wilden lekkere meezingers. Mag ik dan bij jou, van Nick en Simon." "Ik wilde trouwens zelf ook een dingetje in de groep gooien, als trefwoord: Lucien Spee. Mag dat?"

Lucien Spee
"Mijn collega. Lucien kwam in 2011 solliciteren voor het bestuur van ProGay. Ik vroeg: 'Ben je homo?' Ik kon het niet aan hem zien. Hij zei: 'Ja, ik ben homofiel.' Ik dacht, o jee, het is een ouderwetse man. Ik trapte in mijn eigen vooroordeel en hokjesgeest. Maar we leerden elkaar kennen en we werken nu samen als yin en yang: zijn kwaliteiten als evenementenorganisator en de mijne als verbinder en activist. We hebben met zijn tweetjes de basis kunnen leggen voor de Pride zoals die nu is. Ik word hier echt ontroerd van, ik ben zo gek op die jongen. Je ziet hem niet altijd, want ik ben degene die meestal naar voren treedt, maar hij is echt te gek en verdient een plek in de spotlight."

"Laurens Buijs heeft daar in 2008 onderzoek naar gedaan: wie zijn dat nou, die potenrammers? Die Marokkanen, wordt dan gezegd, of het is de islam. Maar het gaat over groepscultuur. In een groep lopen, en aan elkaar willen tonen: ik ben niet als dát. En dan kan het zomaar zijn dat een homoman of een man die misschien wat vrouwelijker is dan wat als een echte man wordt beschouwd, klappen krijgt. Anderhalve keer per dag overkomt een LHBT in Amsterdam iets. Of uitgescholden, of fysiek, of misschien wel aanranding. Aangifte of melding: anderhalve keer per dag. En dan zijn dat alleen de gemelde incidenten. Ik kan me niet voorstellen dat alleen jongens met Marokkaans-Nederlandse roots dit doen."

"Vrouwenvertegenwoordiger bij de Verenigde Naties! Rond de twaalfde oktober ga ik spreken over mensenrechten voor LBTI-vrouwen, in New York. In de Third Committee, over the advancement of women. Het is de algemene vergadering, dus alle landen zijn aanwezig. In een stuk of 75 van die landen is homoseksualiteit strafbaar. In een stuk of acht staat er de doodstraf op en in vijf van die acht wordt die ook daadwerkelijk uitgevoerd. Ik weet niet of die landen, als ze mijn speech bij de ingang zien liggen, denken: o, ik ga effe roken. Dus het is heel spannend. Ga ik haat over me heen krijgen?"

"Het ergste zou zijn dat ik landen die bijvoorbeeld twijfelen of ze homoseksuelen iets meer bescherming gaan bieden of niet, juist de verkeerde kant op duw door wat ik daar vertel. Heel spannend, want dit onderwerp is op die plek nog niet besproken. En de toespraak wordt live gestreamd, over de hele wereld. Als activist voor zichtbaarheid en gelijke rechten is dit wel het hoogst haalbare wat je als burger kunt doen."

Yishai Shlisser
"Ongelofelijk. Chilling. We waren net bij het Homomonument, toen het bericht op de NOS stond: minstens zes mensen neergestoken tijdens de Pride in Jeruzalem en tien jaar geleden had hij er ook al drie neergestoken. Ik las het bericht voor: je voelt dan meteen de kou. Eén gek kan dit doen. En hoe kan de politie hem bij de Pride laten komen, twee weken nadat hij is vrijgelaten? Maar ook: kijk ons hier in Amsterdam de Pride vieren. Laat ons dat koesteren."

Johan Kenkhuis
"Hij zwemt, zwom. En hij is zichtbaar als homoseksuele sporter. Belangrijk dat iemand op het niveau waarop hij heeft gesport, daarover open is en uitdraagt waar zijn liefde naartoe gaat."

Bet van Beeren op de beerenboot – Gaypride – NRC

Achterpagina NRC – tekst Tosca – foto Anita

De Canal Pride vindt alweer voor de twintigste keer plaats. U weet wel, die homo’s en die bellenblaas boten in de grachten met Patricia Paay erin en Erica Terpstra is er ook altijd bij. En themaboten van homoseksuele bootvluchtelingen. Of boten met kooien en vrouwen in burka’s van het COC die PVDA condooms uitdelen van het Aidsfonds en flyers de gracht inblazen van de Vodafoon boot met zo’ n mega opblaas telefoon die inzakt voor de brug terwijl studentenhuis meiden op een rijtje roze onderbroek dansjes doen op een nummer van ABBA!
En Gordon natuurlijk en Ronald Plasterk en Peter R de Vries op de SBS 6 boot die genieten van de rijdende rechter en alle media aandacht. Waar vind je dat in de komkommertijd!
‘Vroegah’ was het nog voor homo’s, kon je vlak voor aanvang aansluiten met je rubberboot, als je maar homo was. Those where the days, toen we nog met een sloep vol gele wol reclame maakten voor een restaurant van een vriendin als lesbisch kaasfondue steunpunt. ‘Weet je nog?’ zegt mijn dans en wandel partner Annie.

Ze leest vooruit het evenementen krantje van de Gaypride: ‘Het lijkt wel het evenement met de meeste media aandacht.’
Gegayliciteerd, woordgrapt de evenementenkrant in dit kader.

De aanloop naar het drijvende gaymediaspektakel is eigenlijk het leukst. Er wordtin de dagen ervoor van alles georganiseerd, voor homo’s die gewoon het hele jaar door homo zijn, zonder media aandacht. Zo staat Het gay pride programma bol van de roze senioren bingo’s, die vinden plaats in verzorgingshuizen in alle uithoeken van de stad.
Helaas onze scooter wil niet starten.
Gelukkig zijn er genoeg andere dingen te doen. Bijvoorbeeld in het Rijksmuseum, dat organiseert een rondleiding langs historische homokunst door de eeuwen heen.
‘Laat maar,’ zucht Annie, ‘de pers moet zo’n rondleiding drie dagen van te voren aanvragen in tweevoud met perskaart kopie en brief van de chef en motivatie getuigschriften.

Zo belanden we uiteindelijk in een gaypride aanloop meezing middag bij legendarisch pottencafe ‘t Mandje voorheen het cafe van Bet van Beeren op de Zeedijk. Er klinken geruststellende meezing en accordeon klanken door de half geopende deur, we zingen ons opgelucht naar binnen. We raken in gesprek met Diana van Laar de eigenaresse, nichtje van Bet van Beeren, die allang dood is. Ze zet het cafe in de geest van haar tante voort.

Haar nicht is geen nicht en ook geen pot. Ze vertelt over haar stoere tante.’Dit cafe was oorspronkelijk voor zeelieden en hoeren maar homo’s waren ook welkom.’
Bet was heel vooruitstrevend in die tijd, het was nog voor de oorlog en ze liep altijd in lange leren broeken en motor pakken. Daar heeft ze een keer een boete voor gekregen omdat de politie vond dat ze in travestie was. Dat kun je je nu niet meer voorstellen. Hoewel, de Zeedijk is niet meer zo tolerant als die was, zeker niet met de opmars van al die Egyptische vleesbistro’s, aardige kerels, maar laatst kwamen ze toch beleefd vragen of ik die regenboogvlag niet weg wil halen….Nee, tuurlijk doe ik dat niet.
Nee, zegt een vrouw die er bij is komen staan.

Cafe ‘t Mandje vaart morgen mee met de Bet van Berenboot. Het thema is ‘share’, dat vind ik wel moeilijk. Dus we hebben iets stropdassen gedaan. Dat brengt altijd dingen symbolisch bij elkaar. En het heeft ook iets met ‘sharen’ te maken dacht ik.
We hebben 2000 stropdassen ingezameld. Waarom? vraag ik. Het duizelt me.
‘Gewoon om te sharen,’ zegt ze. Oké mompel ik verward. En toen ?
Op gegeven moment rijgen we de stropdassen aan elkaar en dan maken we een kring.
Snap jij het nog Annie? fluister ik. De vrouw gaat door: ‘ En we dragen cafe ‘t Mandje t shirts, rood geel groen bauw en we gaan in de volgorde van de kleuren van de regenboog staan, dat moeten we nog oefenen in de regenboogkleuren en waar ze zitten.

Waarom zijn er geen senioren op de roze senioren meezing middag? probeert Annie het gesprek een andere wending te geven.

‘Weet ik niet, zegt Diana de nicht van Bet van Beeren. Misschien problemen met vervoer maar we hebben wel twee transgenders uit Purmerend en die zijn hier ook zonder problemen gekomen. Kom er eens bij staan meiden, zegt Diana joviaal. Ik heet Nicky zegt de ene en dit is mijn vriendin, Adrie.
Ze wijst naar een Indonesische vrouw die me een beetje aan Wieteke van Dort doet denken.
‘Ik heb een praktijk voor transgenders,’ vertelt Adrie, bij mij krijgen ze de medicijnen die ze nodig hebben, bij het VU in Amsterdam moet je meteen het hele traject lopen, bij mij niet. Of geslachtstransformatie of niet. Ben je verpleegkundige dan? vraag ik. ‘Nee arts natuurlijk,’ zegt ze.
Dan zie ik ineens een bejaarde vrouw zitten. He, zeg ik tegen Annie, daar zit onze eerste roze senior. Hoe heet je zegt Annie. Ik ben Inge uit Doetinchem ik ben 72 snauwt ze, ‘ik ben helemaal met de trein gekomen maar ik vind er niks aan.’


Articles - FJ Related Plus